Recenzja filmu "Romeo i Julia" (1996), reż. Baz Luhrmann

  "Romeo i Julia" - jedno z pierwszych dzieł w filmowym dorobku Luhrmana i bezpieczna tratwa dla późniejszego "Moulin Rouge!". Adaptacji Szekspirowskiego dzieła może nie uznamy za coś wybitnego, ale był to obraz wystarczająco dobry, aby pomóc reżyserowi wybić się i zyskać przychylność krytyków.
  Film jest przeniesioną na duży ekran, uwspółcześnioną wersją znanego wszystkim dramatu Szekspira. Mamy tu dwie najbogatsze rodziny w mieście, drogie samochody i strzelaniny na środku ulicy. Romeo (Leonardo DiCaprio) razem z kolegami 'wkręca się' na przyjęcie organizowane przez przedstawiciela wrogiego jego rodzinie rodu Kapuletich. Spotyka tam Julię (Claire Danes) i zakochuje się w niej z wzajemnością.
  Zastanawiać by się można, jak Baz Luhrman poradził sobie z uchwyceniem tego dramatycznego klimatu, czy przenosząc historię w nasze realia, uda mu się uniknąć charakterystycznego dla adaptacji tego rodzaju dzieł nadęcia i patetycznych do granic bohaterów? Cóż, nie można odmówić mu tego, że wybrnął z tej sytuacji dość sprawnie: pozostawił tekst nie tknięty i nadał mu świeże znaczenie, dzięki czemu wszystko zdaje się z początku zakrawać o swego rodzaju parodię. Historia, którą ten film opowiada jest wszystkim dobrze znana, więc jedynym celem było jej odświeżenie. Jeśli więc usunąć z filmu wszystkie powiązania z książką, zapomnieć, że takowa istniała, to ocena filmu szybko zjechałaby w dół, po prostej stromej linii. Sukces tego dzieła w dużej mierze jest zasługą właśnie dramatu na jakim bazuje. Bez tego jest pełną nie śmiesznych żartów pseudo-komediom z nie pasującym do niej nijak zakończeniem.

  Jeśli chodzi o aktorstwo, to główne role zagrane zostały dość dobrze (pomijając to, ze dla DiCaprio był to wtedy okres grania wszędzie 'na jedno kopyto'), zapewne dlatego, że zarówno Danes, jak i DiCaprio mieli już za sobą kilka lat pracy w branży filmowej. Myślę jednak, że ciekawszym eksperymentem byłoby obsadzenie w tych rolach mniej znanych osób.
  Jeden problem, jaki miałam z tym filmem to jego nieokreślony do końca gatunek, rodzaj, tematyka, czy po prostu charakter, wystarczy powiedzieć, że nie wiedziałam, czy traktować to jako komedię, czy dramat. Bo nawet jeśli byłoby to coś pomiędzy, to zostało dość nieudolnie połączone: z jednej strony płaczący Romeo, a z drugiej matka Julii, niczym rodem wyjęta z amerykańskich komedii lat 90-tych. Tego wszystkiego było tu za dużo, reżyser miał chyba zbyt wiele pomysłów i chciał je wszystkie od razu wykorzystać, ale efekt końcowy wygląda tak, jakby 3/4 filmu robił w skupieniu i z cierpliwością, a potem ktoś nagle powiedział mu, ze zostały mu dwa dni na skończenie i powciskał wszystkie te pomysły gdzie bądź.

Komentarze

Popularne posty