Recenzja filmu "La La Land" (2016 r.), reż. Damien Chazelle
Wyobraźmy sobie, że mamy wyśmienitą szarlotkę (Ci, którzy nie lubią mogą sobie wyobrazić sernik, karpatkę, wasz wybór). Przez kilka lat jemy tę szarlotkę i zachwycamy się nad jej smakiem. Jednak po tak długim czasie zadowalania się tylko jednym ciastem zaczynamy najzwyczajniej w świecie mieć dość. Oczywiście jesteśmy świadomi, że jest robiona z najlepszych jabłek, przez najlepszych cukierników i na pewno wszyscy ją doceniają, my jednak nie jesteśmy dłużej zainteresowani tą zwyczajną już dla nas szarlotką. Ale co jeśli ktoś, eksperymentując, zmieni nieco jej skład? Użyje innych jabłek, doda cynamonu i poda ją z lodami? Dostaniemy zupełnie nowe danie, które przypomni nam dawne zachwyty, ale zaoferuje też masę nowych, być może jeszcze ciekawszych doznań.
Nie dajcie się jednak zwieść kulinarnym metaforom, La la land nie ma zbyt wiele wspólnego z cukiernictwem. To film o marzycielach, o tym jak głupie wydają się ich czyny, o tym jak sami w nie wątpią i że mimo to nie zawahaliby się ich powtórzyć. Nasi bohaterowie próbują wpleść tę piękną historię w prawdziwe życie i sprawdzić, czy rzeczywiście marzenia to tylko bezcelowe gonienie za wyśnionymi ideami.
Chazelle kieruje nasz wzrok na losy dwójki niespełnionych młodych artystów, których do Los Angeles przywiodły marzenia o wielkiej karierze. Sebastian (Ryan Gosling) jest pianistą jazzowym, ale jego jedynym osiągnięciem i zarazem źródłem utrzymania jest praca w kiepskiej restauracji z wyznaczonym repertuarem świątecznych melodii i wyraźnym zakazem dawania własnych jazzowych popisów. Mia (Emma Stone) to początkująca aktorka, której kariera również stoi w miejscu i nie ma żadnych widoków na jakikolwiek przełom. Każdego dnia zdesperowana niepowodzeniami biega na przesłuchania do ról, których wcale nie chciałaby się podjąć. Jej życie jest napędzane resztkami marzeń jakie przywiozła ze sobą lata temu i desperacją, ponieważ myśl o powrocie z niczym jest dla niej nie do zniesienia
W historii Mii i Sebastiana nic nie jest takie jak powinno. Ich relacja jest zaprzeczeniem schematycznej miłosnej odysei, a sami bohaterowie nie raz wspominają o tym w swoich rozmowach. Film nie tyle wyśmiewa konwencję klasycznego musicalu i romansu, co bardzo świadomie się nią bawi i łamie niektóre zasady. Zadziwia więc fakt, że mimo tej małej rewolucji, udaje mu się wciąż sprawiać wrażenie obcowania ze swego rodzaju retro-rozrywką, oddającą też nie raz hołd klasykom swojego gatunku. Mamy tutaj liczne nawiązania do kultowej "Deszczowej Piosenki", "West Side Story", czy choćby do przepięknej sceny tańca wśród chmur z "Moulin Rouge!". Już sam początek filmu daje nam do zrozumienia, że wszystko co zobaczymy powinniśmy traktować trochę z przymrużeniem oka, nie nastawiać się na realizm wydarzeń - bo przecież obcujemy z musicalem. Scena tańca na rozgrzanej słońcem autostradzie wśród kolorowych strojów, ukazana na dynamicznych, z pozoru długich ujęciach sprawia, że nie mamy wyboru, musimy poddać się magii miasta pełnego marzycieli.
W swoim obrazie Damien Chazelle czaruje nas nie tylko opowiadaną historią, ale też jej magiczną oprawą. Różowe zachody słońca nad doliną i wieczory oświetlane obecnymi niemalże wszędzie latarniami, sprawiają, że w naszym umyśle kiełkuje marzenie, aby znaleźć się razem z bohaterami w ciepłym Los Angeles i podobnie jak oni doznawać tam romantycznych uniesień, spacerować i tańczyć beztrosko w świetle księżyca. Bez względu na charakter sceny, zawsze mamy do czynienia z zachwycającymi nasze estetyczne potrzeby nastrojowymi zdjęciami, a wypełnione neonami kadry stylizowane scenografia na lata czterdzieste XX wieku zabierają nas w nostalgiczną podróż do czasów największego rozkwitu Hollywood.
Zarzuty kierowane w stronę wokalnych zdolności Ryana Goslinga lub Emmy Stone nie będą wcale złośliwymi uwagami wiecznie niezadowolonych i krytycznie nastawionych do filmu, antyfanów musicali. Goslingowi nie jest pisana kariera muzyczna, podobnie jak jego partnerka z planu nie zachwyciła wszystkich nieskazitelnie czystymi dźwiękami. Czy nie jest to jednak kolejny czynnik nadający obrazowi młodego reżysera naturalizmu i uroku? Postaci zachowują się jak najbardziej naturalnie (oczywiście na tyle na ile jest to możliwe przy konwencji jaka operuje gatunek filmu), a kolejne piosenki są po prostu jedną z form wyrazu targających nimi uczuć. W środkowej sekwencji filmu możemy żalić się na stosunkowo niewielką ilość utworów, co niektórych może wybić nieco z magicznego nastroju stworzonego na początku dzieła. Mimo, że jest to stosunkowo krótki przestój, daje się go odczuć, co skutkuje chwilowym znużeniem w oczekiwaniu na dalsze rozwijanie się akcji utworu.
Podczas oglądania La La Land ma się wrażenie, że każda sekunda została przez autora dokładnie zaplanowana i zrealizowana tak, aby działać na naszą psychikę w określony sposób. Dowodzi to tego, że Chazelle dokładnie wie z jakimi materiałami obcuje i potrafi wykorzystać je w taki sposób, aby zdobyć uznanie zarówno nowych widzów, jak i tych, których do kin przyciągnęły kolorowe sukienki i zadziwiająco znajomy młodzieniec skaczący po ulicznych lampach.
Nie dajcie się jednak zwieść kulinarnym metaforom, La la land nie ma zbyt wiele wspólnego z cukiernictwem. To film o marzycielach, o tym jak głupie wydają się ich czyny, o tym jak sami w nie wątpią i że mimo to nie zawahaliby się ich powtórzyć. Nasi bohaterowie próbują wpleść tę piękną historię w prawdziwe życie i sprawdzić, czy rzeczywiście marzenia to tylko bezcelowe gonienie za wyśnionymi ideami.
Chazelle kieruje nasz wzrok na losy dwójki niespełnionych młodych artystów, których do Los Angeles przywiodły marzenia o wielkiej karierze. Sebastian (Ryan Gosling) jest pianistą jazzowym, ale jego jedynym osiągnięciem i zarazem źródłem utrzymania jest praca w kiepskiej restauracji z wyznaczonym repertuarem świątecznych melodii i wyraźnym zakazem dawania własnych jazzowych popisów. Mia (Emma Stone) to początkująca aktorka, której kariera również stoi w miejscu i nie ma żadnych widoków na jakikolwiek przełom. Każdego dnia zdesperowana niepowodzeniami biega na przesłuchania do ról, których wcale nie chciałaby się podjąć. Jej życie jest napędzane resztkami marzeń jakie przywiozła ze sobą lata temu i desperacją, ponieważ myśl o powrocie z niczym jest dla niej nie do zniesienia
W historii Mii i Sebastiana nic nie jest takie jak powinno. Ich relacja jest zaprzeczeniem schematycznej miłosnej odysei, a sami bohaterowie nie raz wspominają o tym w swoich rozmowach. Film nie tyle wyśmiewa konwencję klasycznego musicalu i romansu, co bardzo świadomie się nią bawi i łamie niektóre zasady. Zadziwia więc fakt, że mimo tej małej rewolucji, udaje mu się wciąż sprawiać wrażenie obcowania ze swego rodzaju retro-rozrywką, oddającą też nie raz hołd klasykom swojego gatunku. Mamy tutaj liczne nawiązania do kultowej "Deszczowej Piosenki", "West Side Story", czy choćby do przepięknej sceny tańca wśród chmur z "Moulin Rouge!". Już sam początek filmu daje nam do zrozumienia, że wszystko co zobaczymy powinniśmy traktować trochę z przymrużeniem oka, nie nastawiać się na realizm wydarzeń - bo przecież obcujemy z musicalem. Scena tańca na rozgrzanej słońcem autostradzie wśród kolorowych strojów, ukazana na dynamicznych, z pozoru długich ujęciach sprawia, że nie mamy wyboru, musimy poddać się magii miasta pełnego marzycieli.
W swoim obrazie Damien Chazelle czaruje nas nie tylko opowiadaną historią, ale też jej magiczną oprawą. Różowe zachody słońca nad doliną i wieczory oświetlane obecnymi niemalże wszędzie latarniami, sprawiają, że w naszym umyśle kiełkuje marzenie, aby znaleźć się razem z bohaterami w ciepłym Los Angeles i podobnie jak oni doznawać tam romantycznych uniesień, spacerować i tańczyć beztrosko w świetle księżyca. Bez względu na charakter sceny, zawsze mamy do czynienia z zachwycającymi nasze estetyczne potrzeby nastrojowymi zdjęciami, a wypełnione neonami kadry stylizowane scenografia na lata czterdzieste XX wieku zabierają nas w nostalgiczną podróż do czasów największego rozkwitu Hollywood.
Zarzuty kierowane w stronę wokalnych zdolności Ryana Goslinga lub Emmy Stone nie będą wcale złośliwymi uwagami wiecznie niezadowolonych i krytycznie nastawionych do filmu, antyfanów musicali. Goslingowi nie jest pisana kariera muzyczna, podobnie jak jego partnerka z planu nie zachwyciła wszystkich nieskazitelnie czystymi dźwiękami. Czy nie jest to jednak kolejny czynnik nadający obrazowi młodego reżysera naturalizmu i uroku? Postaci zachowują się jak najbardziej naturalnie (oczywiście na tyle na ile jest to możliwe przy konwencji jaka operuje gatunek filmu), a kolejne piosenki są po prostu jedną z form wyrazu targających nimi uczuć. W środkowej sekwencji filmu możemy żalić się na stosunkowo niewielką ilość utworów, co niektórych może wybić nieco z magicznego nastroju stworzonego na początku dzieła. Mimo, że jest to stosunkowo krótki przestój, daje się go odczuć, co skutkuje chwilowym znużeniem w oczekiwaniu na dalsze rozwijanie się akcji utworu.
Podczas oglądania La La Land ma się wrażenie, że każda sekunda została przez autora dokładnie zaplanowana i zrealizowana tak, aby działać na naszą psychikę w określony sposób. Dowodzi to tego, że Chazelle dokładnie wie z jakimi materiałami obcuje i potrafi wykorzystać je w taki sposób, aby zdobyć uznanie zarówno nowych widzów, jak i tych, których do kin przyciągnęły kolorowe sukienki i zadziwiająco znajomy młodzieniec skaczący po ulicznych lampach.
Komentarze
Prześlij komentarz