Recenzja filmu "Gorączka" (1995 r.) reż. Michael Mann
Głównym punktem, na który skierował swoją kamerę Mann jest relacja policjanta Vincenta Hanny (Al Pacino) i gangstera Neila McCaluey'a (Robert De Niro). Vincent przeżywa kryzys w małżeństwie, jego żona jest zmęczona ciągłą nieobecnością męża. McCaluey, szef bezwzględnej grupy złodziei, znajduje się na celowniku policji, przez nieostrożne zachowanie jednego ze swoich pracowników. Losy tych dwóch panów splatają się, gdy Hanna przejmuje sprawę i rozpoczyna pościg za przestępcą.
Pierwszy film Manna jaki obejrzałam, więc nie jestem pewna czy powinnam od razu brać się za jego ocenę, może lepiej najpierw zapoznać się z resztą dorobku reżysera. W swojej porywczości i niecierpliwości bez wahania powiem jednak, że uważam go jak na razie za dopracowany do perfekcji, z dbałością o najmniejsze szczegóły, najwyższej klasy film gangsterski.
Pierwszy film Manna jaki obejrzałam, więc nie jestem pewna czy powinnam od razu brać się za jego ocenę, może lepiej najpierw zapoznać się z resztą dorobku reżysera. W swojej porywczości i niecierpliwości bez wahania powiem jednak, że uważam go jak na razie za dopracowany do perfekcji, z dbałością o najmniejsze szczegóły, najwyższej klasy film gangsterski.
Pokrętne intrygi i nierozwikłane zagadki reżyser zostawia dla seriali telewizyjnych i tanich kryminałów. W jego filmie nie liczy się to ile pościgów przedstawi, ile ofiar znajdzie się na liście przestępcy. Skupia się bowiem na tym jak zależny jest policjant od przestępcy którego ściga i na odwrót. Mann dokładnie pokazuje nam, że równie dobrze mogliby zamienić się miejscami, bo tak niewielka jest różnica w ich postępowaniu. Nie musimy nawet być świadkami rozmowy Vincenta Hanny i McCauleya, aby wyczuć więź pomiędzy tymi postaciami, prostą zależność. Jeden nie może funkcjonować bez drugiego. Nawet, kiedy pościg dobiegnie końca, nawet po ostatecznej konfrontacji, zwycięzca nie będzie widział nic tak wyraźnego w swojej przeszłości jak to, co właśnie zakończył. Reżyser pod powłoką intensywnego kina sensacyjnego ukazuje nam nieznany dla nas wielu aspekt kryminalnego świata, społeczności niekoniecznie podzielonej na dobrych i złych, bo, jak uczymy się przez całe nasze życie, nikt nie jest całkowicie zły i nie ma też ludzi bezsprzecznie dobrych. Fascynująca, oryginalnie poprowadzona akcja i wciągająca fabuła sprawia, że razem z bohaterami wsiąkamy głęboko, o wiele głębiej niż byśmy chcieli, w ponurą rzeczywistość zamkniętego, kryminalnego świata. Po pewnym czasie jest już za późno aby się wycofać. Chłoniemy z uwagą każdą sekundę filmu, do ostatniego momentu śledząc w skupieniu poczynania bohaterów, nie mając pojęcia czego spodziewać się w zamknięciu dzieła.Mann zwraca uwagę widza na proste instynkty rządzące poczynaniami człowieka ukazując, że wcale nie jest skomplikowanym, złożonym stworzeniem, a na pewno nie podlegającym do końca własnej woli. Postać policjanta jest dla nas w tej sytuacji kluczowym przykładem. Nie kierują nim tylko dobre pobudki ani pragnienie zmieniania świata na lepsze. Kiedy dostrzega zwierzynę, budzi się w nim prosta potrzeba złapania jej, bez względu na wszystko. Obu bohaterów możemy porównać do dwóch drapieżników, z których jeden wtargnął na teren drugiego. Jest to kolejny dowód na to, że sytuacja ta mogłaby równie sprawnie działać w drugą stronę.
Gorączka nie pokazuje nam żadnego z bohaterów jako pełnowymiarowych antagonistów ale też żaden z nich nie jest z pewnością dobry. Przedstawia ich jako równych sobie i właśnie tą relacją stoi film, będąc jednocześnie wzorcowym obrazem swojego gatunku, inspiracją dla innych twórców i obowiązkową pozycją dla każdego miłośnika tego typu filmów.
Komentarze
Prześlij komentarz